در باره باغبهادران

شهر باغبهادران با جمعیتی کمتر از  ده هزار نفر در کنار زاینده رود و در غرب استان اصفهان واقع شده است.
قدمت شهر کنونی  با توجه به مساحت منطقه مسکونی بافت قدیم  و نوع ساختمان برجهای دفاعی به اواخر دوره
صفویه باز می گردد . اما این منطقه با توجه به موقعیت خاص خود از لحاظ واقع شدن در کنار زاینده رود و وجود زمین حاصل خیز به طور مسلم  مد نظر اقوام کوچرو قرار داشته است و شواهد بسیاری نشان می دهد که
این منطقه از دوره نوسنگی سکونت گاه انسان بوده . وجود برخی سنگ نگاره های ساده شده از انسان  دامپرور به دورترین تاریخ سکونت انسان در این منطقه اشاره دارد.
 علاوه بر این بقایایی از منازل مسکونی و کارگاههای سفالگری و گورهای خاص نیز در
این منطقه یافت شده که امروزه در زیر باغهای وشمندجان و راه گرد  دفن شده اند ( که گمان می رود  در اثر یک حادثه طبیعی به طور ناگهانی از بین رفته اند)

 . تنها اثر قابل روئیت از این زمان بقایای یک استودان است که باتوجه به کاربری آن نشان می دهد ساکنین این دوره دارای مذهب زردشتی بوده اند . نظرات مختلفی نیز که در باره وجه تسمیه  این شهر وجود دارد به دوره
 گذشته این شهر اشاره دارد.

‌(باغ بهادران)
 (باغ‌ آذران) باغ آتشکده
 ‌(باغ ‌بابادران‌)
(باغ ‌بادران)‌
( باغ ‌بدران)
‌(باغ ‌وردان‌ )  باغ گلهای سرخ
 (بغ باد ران) از سه‌ كلمة‌ بغ‌(خدای‌ بزرگ‌) باد(نگهبان‌) و ران‌(محل‌) تشكیل‌ گردیده‌ است‌ و مبنای‌ آن‌ خدای‌ بزرگ‌ نگهبان‌ محل‌ می‌باشد.

نمایی از استودان باقی مانده که در محل آن را قلعه کافر می نامند.